Rozwój duchowy


Uwaga: Artykuł o rozwoju osobistym znajdziesz w "archiwum" - "rozwój osobisty", napisany przed kilkoma laty.

Rozwój duchowy to taki termin słowny, który może wzbudzać pewne kontrowersje. Jedni go lepiej rozumieją, a inni gorzej, 

bowiem interpretacji owego terminu jest wiele. Można kojarzyć go z religijnością, czyli wyznawaniem wiary. Albo rozwojem osobistym, dającym człowiekowi wszechstronne obycie kulturowe w społeczeństwie.

Możesz też uważać, że czytanie książek, czasopism i artykułów o charakterze ezoterycznym, to też rozwój duchowy. Masz do tego prawo, ponieważ ogólnie przyjmuje się, że rozwój duchowy to temat bardzo szeroki. Ja też tak uważałem, przez wiele lat kroczenia ścieżką rozwoju osobistego.

Lecz zanim wszedłem na ścieżkę jakiegokolwiek rozwoju, zetknąłem się z religioznawstwem. Tak, to było na szkoleniu specjalistów wojskowych, kiedy oficera, wykładowcę od spraw politycznych, zastąpił inny oficer. Ten nie przykładał w ogóle uwagi do tematyki zadanej, gdyż był wielkim znawcą i miłośnikiem dziedziny religioznawstwa. Dlatego przez miesiąc zastępstwa, ten nudny, do tej pory temat, stał się porywający dla wszystkich słuchaczy. Wtedy zdobyłem nową pasję, która zmieniła moje spojrzenie na religię.

Rozwój duchowy cz. 2

Jeśli uważasz, że ten proces przebiega lekko, łatwo i przyjemnie, to muszę cię zmartwić. Ponieważ do inicjacji kontaktów z nadświadomością wymagana jest pełna harmonia we współpracy ciała, struktury podświadomości i świadomej jaźni. Czyli ciała fizycznego, emocjonalnego i mentalnego.

Dopiero wtedy, gdy owa harmonia w osobowej strukturze zaistnieje, możliwe stają się kroki ku duchowemu przebudzeniu. Stąd też zrozumiałym jest potrzeba osobistego rozwoju w pierwszej kolejności. Jeśli do tej pory, części twojej osobowości, rozgrywają wewnętrzne utarczki, nie grając w jednym zespole, odpuść sobie rozwój duchowy. Zajmij się osobowością.

W moim pojmowaniu istnieje pewna analogia z ziemskimi szkołami. Pierwszy rozdział ewolucji świadomości to „szkoła podstawowa”. Tutaj musimy zrobić porządek z osobową formą swego istnienia. Czyli poznać części swej osobowości, ich hierarchię oraz role przypisane każdemu z podzespołów.

Rozwój duchowy cz. 3

Prawo przyczyny i skutku jest główną lekcją, jaką przyswajamy sobie w świecie materii. Bowiem tutaj przyczyna i skutek oddzielone są czasem. Stąd też, aby ich doświadczyć, musimy z szerszej perspektywy ogarnąć swoje życie. Wyjście poza emocjonalne struktury reagowania jest niezbędnym, aby pojąć naukę, jaka płynie z relacji międzyludzkich. Dlatego ten świat jest szkołą dla świadomości wyższej perspektywy, czyli duchowej formy istnienia.

Nie istnieje inna droga poznania siebie i swojej roli w „teatrze Ziemia”, jak wzniesienie się do ponadosobowej świadomości siebie. Dopiero z ponadosobowej perspektywy swojej tożsamości możesz poznać iluzję tego świata.

Iluzję świata materii, oraz cielesnej struktury, z którą jakże często utożsamiamy swoje istnienie.

Podkategorie